Dit woord komt in de teksten voor met subtiele betekenisverschillen. Soms gewoon als geduld omdat men de waarheid van alles kent. Soms als veronachtzaming of negatie op een innerlijke cognitieve manier, om helder onderscheid te maken tussen het mithyā zijn van alle objecten en het satya zijn van mijzelf.

Zo wordt het soms als 'onverschilligheid' vertaald, maar dan in een opbouwende, positieve betekenis als 'geen verschil zien' tussen objecten, omdat men weet dat het allemaal het zelf, bestaan-bewustzijn is.

In dṛg dṛśya viveka wordt deze term genoemd in de betekenis van weg zijn van woorden en objecten (dṛśyaśabdāvupekṣa), dat leidt tot nirvikalpa samādhi in vedāntische zin: Het onaangedaan zijn als een niet flikkerende vlam.