Waarom eerder? Omdat Vedānta onwetende standpunten weerlegt die eerder niet werkten voor de onderzoeker, om zijn of haar ware aard te ontdekken: Volledige vrijheid en vrede zijn.

Het tegenargument of bezwaar komt van de tegengestelde, eerdere (pūrva) en daarom onwetende kant (pakṣa). De bezwaarmaker kan in de satsaṅga aanwezig zijn. Maar traditioneel wordt een bezwaarmaker (reëel of ingebeeld) opgevoerd in vedānta teksten als middel van de leraar om te verhelderen. Niet alleen om de tekortkomingen van tegengestelde opvattingen aan het licht te brengen, maar om de lezer meer duidelijkheid en precisie te bieden bij het begrijpen van de woorden en visie (dṛṣṭi) van de commentator.

In manana is het ook een manier voor de zelf-onderzoeker om haar of zijn kennis scherp te maken. De logica falsificeert tekortkomingen of fouten, net als in de wetenschap. De pakṣa, de gebrekkige tegenbewering, wordt ‘bewust’ in mijn geest opgeroepen of door de leraar gepresenteerd en weerlegt door de logica van vedānta. Vervolgens wordt de siddhānta, de juiste conclusie, gepresenteerd.

Het terzijde schuiven van verkeerde opvattingen is een noodzakelijke stap om de geest te ontlasten ter voorbereiding op het horen van wat juist is. Een geschikte leraar waardeert koppige vragenstellers in de satsaṅga omdat de twijfels en obstakels van onwetendheid universeel zijn, en dus gelden voor iedereen.

Ook in de geschiedenis van de waarheid schuwden grote wijzen debatten niet. In de Bṛhadāraṇyaka upaniṣad debatteert Yājñavalkya erop los, en presenteert zo de beroemde neti neti (objecten negeren door te weten dat ze puur, vol bewustzijn zijn) methodiek. Ādi Śaṅkara heeft heel India doorreist, en ging overal debatten aan. Zo baande hij zich een weg door een brei aan misverstanden in het India rond 800 na Christus.

Voor de aspirant die er klaar voor is, zal de gepresenteerde kennis een aha-belevenis opleveren, die wel apūrva heet, letterlijk: ‘niet eerder vertoond’, ‘ongeëvenaard’, en dus ‘zacht uitgedrukt’ life changing. Mensen die zich hebben overgegeven aan het kennismiddel, weten hoe dit kan zijn en hoe dit werkt.