Door zienerschap, het voorgespiegeld krijgen van de waarheid door īśvara aan een ziener, een ṛṣi. Of in śravaṇa, het onbevoordeeld zuiver luisteren naar de betekenis van de woorden door de leerling, tijdens het ontvouwen van het kennismiddel door de guru, de leraar die staat voor de onberispelijke, betrouwbare traditie van advaita vedānta vanaf de upaniṣads.

Het is niet de kennis zelf die vrijheid is. Als onwetendheid wordt weggenomen, straalt de kennis van īśvara, die sarvajña (alle kennis) in zijn volle glorie. Kennis wordt dus niet gewonnen, nee, het wordt geopenbaard in jezelf. Dat is heel belangrijk om te begrijpen. Er reist geen kennis mee met de woorden van een tekst of uit de mond van een guru. Nee, de woorden stimuleren de opkomst van betekenis in de luisteraar. Uiteindelijk speelt het zich allemaal in jezelf, het zelf af.

Het klinkt dus gek, maar kennis is het weggaan van onwetendheid, zoals de zon ook al scheen, toen er wolken voor dreven. Als de wolken wegdrijven schijnt de zon in zijn volle glorie.