Oṃ is een geluid dat de waarheid van mezelf symboliseert of uitdrukt, zijnde de stralende volheid van bewustzijn, waarachter niets is. Het wordt ook een symbool zonder leden (pratīka) genoemd. Dit komt omdat het als oer-geluid (śabda), behorend bij het element ruimte (ākāśa), het de schakel symboliseert tussen het ongemanifesteerde en het gemanifesteerde. Natuurlijk gaat het om wat het uitdrukt, wat het betekent (lakṣyārtha), niet om het geluid zelf. In oṃ tat tat betekent oṃ dat alle vormen van het verleden, heden en toekomst dit ene brahman zijn. (Dit) geluid is een oervorm die dus alle vormen symboliseert. Waarom? Oṃ kan ook worden gespeld als AUM. A staat voor alle objecten met woorden die vanuit de keel worden uitgesproken. U voor alle objecten met geluiden in het midden van de mond (U). M voor alle objecten die worden uitgedrukt door woorden die vanuit de voorkant van de keel worden uitgesproken. Het uitspreken van AUM is het uitspreken van het hele scala aan manifestaties. Het is symboliek natuurlijk. We kunnen zo doorgaan, het is een rijk symbool. De māṇḍūka upaniṣad stelt dat A staat voor de waaktoestand, U voor de droomtoestand en M voor de diepe slaaptoestand. Dit betekent ook schepping, onderhoud en ontbinding, wat parallel loopt met (alle objecten van) verleden, heden en toekomst. De bijbel bevestigt dit door te stellen: ‘In het begin was het Woord, en het Woord was bij God, en het Woord was God’. Waarom een geluid, een woord? Geluiden en specifiek woorden, drukken betekenis uit, en betekenis staat voor kennis, en kennis is een uitdrukking van zuivere kennis, zuivere intelligentie, dat onveranderlijk bewustzijn is. Daarom stelt de māṇḍūkyopaniṣad ook: oṃ ity etad akṣaram idaṃ sarvaṃ, Oṃ, het woord is dit alles.

Tat betekent letterlijk dat. Het betekent brahman als de intelligentie achter alle vormen, die māyā (ongemanifesteerd) en īśvara (bewustzijn plus māyā gemanifesteerd) heet. Het is alle kracht en alle kennis als ode aan de non-duale werkelijkheid. Zo heb ik de mogelijkheid de non-duale volheid te vieren in de liefde (bhakti) die ik op de heer kan richten met meditatie (upāsana). Waarom tat, dat? Omdat de schijnbare manifestatie het goddelijk wonder van een leven in een wereld teweegbrengt. Het lijkt of het daar is, of het dat is, een object, maar het is slechts een uitdrukking van mijzelf. Kennis en intelligentie zijn eigenlijk pure kennis en pure intelligentie.

Sat is brahman in de betekenis puur bestaan (schijnend als bewustzijn). Ik ben dit bestaan. Het bestaan zelf dat alles doet uit-staan, ‘ex-sisteren’ (schijnbaar). Deze drie woorden drukken het ene uit, dat niet uit te drukken is. Oṃ tat sat neemt je zo mee van vormen naar de waarheid via de enige mogelijke link, intelligentie. Oṃ tat sat wordt genoemd in vers 23 van hoofdstuk 17 van de bhagavad gītā, en uitgelegd in de 4 daaropvolgende verzen.